Interaktywna Encyklopedia Wsi i Regionów
-
Znajdź kategorię
- Galeria zdjęć
- Opis i historia wsi
- Mieszkańcy
- Instytucje
- Organizacje
- Kultura i tradycja regionu
- Turystyka i rekreacja
- Sport
- Rzemiosło i rękodzieło
- Ekologia
- Działalność rolnicza
- Działalność pozarolnicza
- Media
województwo dolnośląskie / powiat wołowski / gmina Wołów
Witamy na stronie wsi Piotroniowice
moderator: Marta Wabiszczewicz-Krawczuk
redakcja: Marta Wabiszczewicz-Krawczuk
Zostań moderatorem tematycznym
| nazwa: | Piotroniowice |
|---|---|
| poczta: | Wołów |
| kod pocztowy: | 56-100 |
| region: | Dolny Śląsk |
| podregion: | powiat wołowski |
| wieś sołecka: | tak |
Piotroniowice (niem. Petranowitz, 1937-1945 – Iseritzal) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, powiecie wołowskim, w gminie Wołów.
Wieś wzmiankowana w XIII wieku, jednak wczesnośredniowieczna osada produkcyjna, gdzie wytapiano żelazo z rudy darniowej, istniała tu już w XI wieku. W 1431 roku wieś ta została spalona przez husytów. Wielokrotnie spustoszona w czasie wojny 30-letniej. W 1926 roku obszar wsi Piotroniowice włączono częściowo do miasta Wołów. Polska nazwa wsi została zmieniona przez nazistów na „Iseritzal” („Dolina Jezierzycy”), w ramach akcji germanizowania nazw, która w 1937 roku objęła aż 52 miejscowości powiatu wołowskiego. Dopiero w 1945 roku nastąpił powrót do nazwy historycznej czyli z Iseritzal na Pietrzanowice, a następnie Piotroniowice.
Dnia 25 maja 2010 roku minęło dokładnie 65 lat od przyjazdu pierwszego transportu Polaków z Kresów Wschodnich (Brody, Leśniowa, Podkarmienia i okolic) do Piotroniowic – około 35 rodzin, które były zmęczone wojną i okrutnymi morderstwami dokonywanymi przez banderowców na ludności polskiej.
Pierwszymi i najstarszymi mieszkańcami tej wsi, którzy przyjechali do tej wnioski są Irena i Józef Wróblewscy – żyjący do dziś i wspominający historię wsi Piotroniowice.
W tych latach tzn. 1945 roku i później wieś Piotroniowice była dość zasobna. Liczyła szkołę, dwa młyny, dużą świetlicę wraz z restauracją – wszystko w bardzo dobrym stanie. Na wprost świetlicy znajdował się duży dom mieszkalny należący do folwarku ze zgrabnymi zabudowaniami gospodarczymi. We wsi mieszkało też jeszcze sześć rodzin niemieckich oraz ok. 40-tu żołnierzy radzieckich, którzy hodowali 20 szt. Koni i 40 szt. Bydła w gospodarstwie. W jednym z młynów użytkowanym przez wojska radzieckie odbywał się przemiał zboża dla okolicznej ludności. Młyn ten był bardzo dobrze utrzymany. Znajdował się tam piękny rozległy staw, po którym pływały łabędzie i łódki. W środku wioski znajdowała się remiza straży pożarnej. Obok szkoły stała malownicza drewniana wieża, a na niej duży dzwon. Jednocześnie koło wieży mieszkańcy wsi Piotroniowice postawili duży dębowy krzyż – w podzięce Bogu za uratowanie się ze straszliwej wojny i z prośbą o błogosławieństwo na nowe życie. W pierwszą rocznicę tj. 25 maja 1946 roku został on poświęcony przez pierwszego proboszcza parafii św. Karola Boromeusza w Wołowie – ks. Domańskiego.
W 1946 rokui na terenie folwarku powstało gospodarstwo ziemskie (późniejszy PGR), którego kierownikiem był niejaki P. Kwiatkowski. Później w 1948 roku kierownictwo tego majątku wraz z inwentarzem zostało przekazane pod zarząd PGR wsi Łososiowice. Natomiast grunty przeszły w użytkowanie rolników indywidualnych.
Wieś Piotroniowice posiadał również własny, dobrze utrzymany cmentarz – obecnie kompletnie zdewastowany. Do największej ozdoby wioski należała piękna lipowa aleja. Do dziś można zobaczyć niewielkie ilości tych drzew, które ozdabiają wioskę.
Głównymi przedstawicielami, którzy dbali w miarę swoich wsi ożywić życie społeczne i kulturalne wioski byli sołtysi: p. Bronisław Czerski, p. Siuba, p. Waleria Grodzka i obecny sołtys – pan Bronisław Woźny.
Dzisiejsze życie i społeczność wyżej wspomnianej wioski zmienia się z dnia na dzień, nie tylko wygląd wioski, ale i społeczność. Prawie wszyscy ludzie, którzy przybyli w 1945 roku (ok. 140 osób) – odeszli na zawsze. Obecnie można spotkać wielu nowych ludzi, a coraz rzadziej spotyka się znajome twarze. Zmieniła się również struktura gospodarstw. Kiedyś w każdym podwórku było po 2, 3 sztuki bydła – łącznie ok. 140 sztuk i 26 koni. Teraz nawet dzieci nie wiedzą jak wygląda krowa. Obecnie we wsi można spotkać jednego gospodarza, który hoduje konie czy świnie.
Obecnie we wsi Piotroniowice odbywają się różne imprezy okolicznościowe, np. w wyremontowanej świetlicy: opłatek wigilijny, Sylwester, wesela, komunie, chrzciny, 18-stki, a także zabawy i festyny dla dzieci i młodzieży na pobliskim stadionie.
Stadion jest wyposażony w boisko, gdzie można grac w piłkę nożną, w koszykówkę. Obok znajduje się plac zabaw dla dzieci.
Wieś Piotroniowice staje się coraz bardziej miejscowością agroturystyczną. W miejscu starych domów powstaje coraz więcej pięknych domków, zadbanych ogródków, a pobliskie lasy mogą być celem wycieczek. Obecnie jest telefon, wodociągi, kanalizacja, chodniki dla pieszych czy przystanek autobusowy dla dzieci.
Wieś wzmiankowana w XIII wieku, jednak wczesnośredniowieczna osada produkcyjna, gdzie wytapiano żelazo z rudy darniowej, istniała tu już w XI wieku. W 1431 roku wieś ta została spalona przez husytów. Wielokrotnie spustoszona w czasie wojny 30-letniej. W 1926 roku obszar wsi Piotroniowice włączono częściowo do miasta Wołów. Polska nazwa wsi została zmieniona przez nazistów na „Iseritzal” („Dolina Jezierzycy”), w ramach akcji germanizowania nazw, która w 1937 roku objęła aż 52 miejscowości powiatu wołowskiego. Dopiero w 1945 roku nastąpił powrót do nazwy historycznej czyli z Iseritzal na Pietrzanowice, a następnie Piotroniowice.
Dnia 25 maja 2010 roku minęło dokładnie 65 lat od przyjazdu pierwszego transportu Polaków z Kresów Wschodnich (Brody, Leśniowa, Podkarmienia i okolic) do Piotroniowic – około 35 rodzin, które były zmęczone wojną i okrutnymi morderstwami dokonywanymi przez banderowców na ludności polskiej.
Pierwszymi i najstarszymi mieszkańcami tej wsi, którzy przyjechali do tej wnioski są Irena i Józef Wróblewscy – żyjący do dziś i wspominający historię wsi Piotroniowice.
W tych latach tzn. 1945 roku i później wieś Piotroniowice była dość zasobna. Liczyła szkołę, dwa młyny, dużą świetlicę wraz z restauracją – wszystko w bardzo dobrym stanie. Na wprost świetlicy znajdował się duży dom mieszkalny należący do folwarku ze zgrabnymi zabudowaniami gospodarczymi. We wsi mieszkało też jeszcze sześć rodzin niemieckich oraz ok. 40-tu żołnierzy radzieckich, którzy hodowali 20 szt. Koni i 40 szt. Bydła w gospodarstwie. W jednym z młynów użytkowanym przez wojska radzieckie odbywał się przemiał zboża dla okolicznej ludności. Młyn ten był bardzo dobrze utrzymany. Znajdował się tam piękny rozległy staw, po którym pływały łabędzie i łódki. W środku wioski znajdowała się remiza straży pożarnej. Obok szkoły stała malownicza drewniana wieża, a na niej duży dzwon. Jednocześnie koło wieży mieszkańcy wsi Piotroniowice postawili duży dębowy krzyż – w podzięce Bogu za uratowanie się ze straszliwej wojny i z prośbą o błogosławieństwo na nowe życie. W pierwszą rocznicę tj. 25 maja 1946 roku został on poświęcony przez pierwszego proboszcza parafii św. Karola Boromeusza w Wołowie – ks. Domańskiego.
W 1946 rokui na terenie folwarku powstało gospodarstwo ziemskie (późniejszy PGR), którego kierownikiem był niejaki P. Kwiatkowski. Później w 1948 roku kierownictwo tego majątku wraz z inwentarzem zostało przekazane pod zarząd PGR wsi Łososiowice. Natomiast grunty przeszły w użytkowanie rolników indywidualnych.
Wieś Piotroniowice posiadał również własny, dobrze utrzymany cmentarz – obecnie kompletnie zdewastowany. Do największej ozdoby wioski należała piękna lipowa aleja. Do dziś można zobaczyć niewielkie ilości tych drzew, które ozdabiają wioskę.
Głównymi przedstawicielami, którzy dbali w miarę swoich wsi ożywić życie społeczne i kulturalne wioski byli sołtysi: p. Bronisław Czerski, p. Siuba, p. Waleria Grodzka i obecny sołtys – pan Bronisław Woźny.
Dzisiejsze życie i społeczność wyżej wspomnianej wioski zmienia się z dnia na dzień, nie tylko wygląd wioski, ale i społeczność. Prawie wszyscy ludzie, którzy przybyli w 1945 roku (ok. 140 osób) – odeszli na zawsze. Obecnie można spotkać wielu nowych ludzi, a coraz rzadziej spotyka się znajome twarze. Zmieniła się również struktura gospodarstw. Kiedyś w każdym podwórku było po 2, 3 sztuki bydła – łącznie ok. 140 sztuk i 26 koni. Teraz nawet dzieci nie wiedzą jak wygląda krowa. Obecnie we wsi można spotkać jednego gospodarza, który hoduje konie czy świnie.
Obecnie we wsi Piotroniowice odbywają się różne imprezy okolicznościowe, np. w wyremontowanej świetlicy: opłatek wigilijny, Sylwester, wesela, komunie, chrzciny, 18-stki, a także zabawy i festyny dla dzieci i młodzieży na pobliskim stadionie.
Stadion jest wyposażony w boisko, gdzie można grac w piłkę nożną, w koszykówkę. Obok znajduje się plac zabaw dla dzieci.
Wieś Piotroniowice staje się coraz bardziej miejscowością agroturystyczną. W miejscu starych domów powstaje coraz więcej pięknych domków, zadbanych ogródków, a pobliskie lasy mogą być celem wycieczek. Obecnie jest telefon, wodociągi, kanalizacja, chodniki dla pieszych czy przystanek autobusowy dla dzieci.
Bliscy w potrzebie
Ogłoszenia ze wsi Piotroniowice
Stwórz na portalu wsiepolskie.pl własną wizytówkę, by skutecznie zareklamować swoją firmę, instytucję czy organizację. Informacja o twojej działalności pojawi się na stronach internetowych wsi w gminie, powiecie, województwie lub też w całym kraju. Włącz się do ogólnopolskiego organizmu internetowego wsiepolskie.pl rozdając swoją wizytówkę użytkownikom naszego portalu. Dzięki oryginalnej, niezwykle skutecznej, regionalno-tematycznej wyszukiwarce twoja oferta trafi do wielu potencjalnych odbiorców i zainteresowanych.
